گل شو از باغ بهار مصطفی

از بهارش رنگ و بو باید گرفت

             بهره ای از خلق و خو باید گرفت

مرشد رومی چه خوش فرموده است

             آنکه یم در قطره اش آسوده است:

مکسل از ختم رسل ایام خویش

             تکیه کم کن بر فن و بر کام خویش

آنکه مهتاب از سر انگشتش دو نیم

             رحمت او عام اخلاقش عظیم

از مقام او اگر دور ایستی

             از میان معشر ما نیستی

کوکبی؟می تاب بر گردون خویش

              پا منه بیرون ز پیرامون خویش

طینت پاک مسلمان گوهر است

             آب وتابش از یم پیغمبر است

آب نیسانی به آغوشش درآ

              در میان قلزمش گوهر درآ

در جهان روشن تر از خورشیدشو

             صاحب تابانی جاوید شو

                                            کلیات اقبال